χωρίς άλλη αναβολή

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008

5 ~ Πάουλ Τσέλαν: "Στο γκρεμό του αποχαιρετισμού"

Ακροτελεύτια μουσική

Κάποτε,
τότε τον άκουσα,
τότε ξέπλυνε τον κόσμο,
αθέατος, στο μάκρος της νύχτας,
αληθινά.

Μονάχος και ατελεύτητος,
εκμηδενιζόμενος,
να εκμηδενίζει.

Φως ήταν. Απελευθέρωση

μτφ: Μηνάς Δημάκης

Γράμμα και ρολόι

Κερί,
για να σφραγίσεις το Άγραφο,
που θα μαντέψει τ' όνομά σου,
που κρυπτογραφεί
τ' όνομά σου

θά 'ρθεις τώρα, φως συ που πλέεις;

Δάχτυλα, κι αυτά από κερί,
περασμένα
σε άγνωστους, κρίκους οδυνηρούς.
Και τ' άκρα τους λιώνουν.

Θά 'ρθεις, φως εσύ που πλέεις;

Kενές από χρόνο οι κερήθρες της ώρας,
μέλισσες χίλιες, γαμήλιο σμήνος έτοιμο
για ταξίδι.

Έλα, φως εσύ που πλέεις.

μτφ: Μηνάς Δημάκης

Μπορώ ακόμη να σε βλέπω: μια ηχώ,
ψηλαφητή με λόγια
αισθητά στο γκρεμό
του αποχαιρετισμού.

Το πρόσωπό σου δειλιάζει σιγαλά
όταν έξαφνα
φεγγοβολάει το φως
μέσα μου, στο μέρος
όπου λέει κανείς με βαθιά οδύνη ΠΟΤΕ.

μτφ: Νόρα Πυλόρωφ-Προκοπίου

Να στέκεσαι, στη σκιά
του στίγματος στον αγέρα.

Για - κανέναν - και - για - τίποτε - να στέκεσαι.
Αγνώριστος,
μόνος για τον εαυτό σου.

Με όλα, όσα βρίσκουν χώρο μέσα του
και χωρίς
λόγια.

μτφ: Νόρα Πυλόρωφ-Προκοπίου


Paul Celan (1920-1970)
Προς το τέλος Απριλίου, στο Παρίσι,
πέφτοντας στον Σηκουάνα.




Tα ποιήματα είναι από το βιβλίο της Μαρίας Λαϊνά
Ξένη Ποίηση του 20ού αιώνα - εκδ. Λωτός, 2000

-φωτογραφία: sternenfall.de-

Links:
Paul Celan, από το blog Radical Desire

από Κατερίνα Στρατηγοπούλου-Μ.. _Permalink ---> 3.2.08

6 Comments:

Λέσχη αυτοκτόνων... βρήκα το μπλογκ τυχαία.
Θυμήθηκα έτσι κι ένα νορβηγικό μυθιστόρημα με τον τίτλο: "Μικρές αυτοκτονίες μεταξύ φίλων".

Γεια χαρά!

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 06, 2008 11:55:00 μ.μ.  

Πέρασα τυχαία από δω . Μπράβο εξαιρετικές επιλογές!

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 07, 2008 12:53:00 μ.μ.  

sexton, λένε ότι τα τυχαία είναι πάντα τα καλύτερα. Αυτό το τυχαίο, λ.χ., ήταν αφορμή να γνωρίσω το δικό σου μπλογκ και του ναυτίλου.

γεια σου κι εσένα.

ναυτίλε, ελπίζω να μην αναφέρεσαι στην επιλογή των λογοτεχνών να βάλουν τέρμα στη ζωή τους. :-)

Πάντως, σε κάποιες περιπτώσεις η υστεροφημία των αυτοκτόνων λογοτεχνών δεν αποκτήθηκε λόγω της λογοτεχνικής τους αξίας αλλά λόγω της τραγικότητας του τέλους τους.

Οι επαΐοντες, π.χ., λένε ότι η Σύλβια Πλαθ, απέκτησε δυσανάλογη φήμη σε σχέση με την ποιητική της αξία. Και σε ό,τι αφορά την προσωπική μου εκτίμηση, συμφωνώ μαζί τους.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 08, 2008 3:54:00 μ.μ.  

Το ίδιο λέγανε τότε και για τον Καρυωτάκη... Καλό είναι γενικά να βλέπουμε το έργο ανάλογα με την εποχή και τον αντίκτυπο στα συναισθήματά μας και λιγότερο με βάση τη βιογραφία. Ίσως η βιογραφία να αποτελεί απλώς ένα άλλο ποίημα. Γιατί αντικατοπτρίζει αυτή την απελπισία της αισιοδοξίας. Να είστε καλά!

Γεια σου, ναυτίλε, βλέπω συχνά το όνομά σου. Θα επισκεφθώ το μπλογκ σου σύντομα και θα σε "λινκάρω"!

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 08, 2008 11:09:00 μ.μ.  

pragmatika eimai entiposiasmeni apo tis epiloges sou ....

agapimeni i maria laina opote oute kan kano deuteri skepsi gia ti metafrasi pou epelekse ....

latreuo paul celan .....

s euxaristo kai apo do tha se balo stis voltes mou den ginetai exeis poly yliko edo na psaxo ....

Κυριακή, Μαρτίου 21, 2010 5:52:00 μ.μ.  

Κατά μία θλιβερή σύμπτωση, ο Μηνάς Δημάκης, μεταφραστής των δύο πρώτων ποιημάτων της μετάφρασης, επέλεξε κι αυτός να τελειώσει τη ζωή του με ένα άλμα θανάτου, σαν τον Πάουλ Τσέλαν.

Θα σου έλεγα όμως να κάνεις πιο ευχάριστες βόλτες στα μπλογκς, και να μην στέκεσαι για πολύ εδώ...
:-)

Παρασκευή, Ιουλίου 09, 2010 2:10:00 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home