χωρίς άλλη αναβολή

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

9 ~ Αλφονσίνα Στόρνι: Πάω να κοιμηθώ

Φωνή

Θα σου δέσω
τα χέρια
σαν μια φλόγα,
οδύνη να υπηρετείς
πράγματα ανόητα.
Θ' αρχίσω να τρέχω
με τις γροθιές ψηλά
ανάμεσα στα σπίτια
των ανθρώπων.

Έχουμε όλοι κοιμηθεί
υπερβολικά.

Κοιμισμένοι
στο πλήρες φως
καθώς τ' αστέρια
καταμεσήμερο.

Κοιμισμένοι
με τις λάμπες
μισοαναμένες'
κρυολογημένοι
στην ηλιακή πυράκτωση'
μετρώντας τον αριθμό
των μαλλιών μας,
βλέποντας να μεγαλώνουν
τα είκοσί μας νύχια.

Πότε
οι κήποι τ' ουρανού
θα ρίξουν ρίζες
στη σάρκα των ανθρώπων,
στη ζωή των ανθρώπων,
στον οίκο των ανθρώπων;

Δεν πρέπει να κοιμηθούμε
μέχρι τότε.
Ανοιχτά τα βλέφαρα'
χωρισμένα με τα δάχτυλα
αν πάνε να σφαλίσουν,
ώσπου να κοκκινήσουν
από την κόπωση,
καθώς οι σεληνιακοί
κύκλοι,
όταν η καταιγίδα
θέλει
να διαμελίσει
το σύμπαν.

μτφ: Virginia López Recio

Το χαμένο χάδι

Γλιστράει μέσα απ' τα δάκτυλα το αναίτιο χάδι,
μου φεύγει από τα χέρια. Στον άνεμο όταν κυλάει,
το χάδι του πλανιέται δίχως σκοπό ούτε μέλλον,
το χαμένο χάδι ποιος θα το βρει να το πάρει;

Θα μπορούσα ν' αγαπήσω απόψε με μια άπειρη λύπη
θα μπορούσα ν' αγαπήσω τον πρώτο τυχόντα.
Κανένας δεν έρχεται. Μοναξιά στ' ανθισμένα δρομάκια.
Το χαμένο χάδι θα κυλάει... θα κυλάει...

Αν απόψε στον άνεμο σε καλούν ταξιδιώτη,
αν ριγήσει τα κλώνια ένας γλυκός στεναγμός,
αν σου σφίγγει τα δάχτυλα ένα χέρι μικρό
που σε κρατάει και σε αφήνει, σε βρίσκει και φεύγει.

Αν δε βλέπεις το στόμα που φιλάει, ούτε εκείνο το χέρι,
αν το κάλεσμα δεν είναι παρά μια αυταπάτη
του αγέρα, ω, ταξιδιώτη που έχεις μάτια γαλάζια,
διαλυμένη στον άνεμο, θα με αναγνωρίσεις;

μτφ: Ρήγας Καππάτος

Στον έρωτα

Νά 'μαι που σ' έχω πιάσει απ' το λαιμό
στο ακροθαλάσσι, ενώ εκεί ετοίμαζες
τα βέλη της φαρέτρας σου να με πληγώσεις
κι είδα στο δάπεδο την άνθινη κορώνα σου.

Όπως μια κούκλα θα σ' έχω ξεκοιλιάσει
και διάβασα τα απατηλά γρανάζια σου,
και καλοτυλιγμένη στις χρυσές της τροχαλίες
ανακάλυψα μια παγίδα που έλεγε: σεξ.

Πλάι στη θάλασσα, καμωμένο κουρέλι,
σ' έδειξα στον ήλιο, ερευνητή των έργων σου,
μπροστά σ' έναν κύκλο Σειρήνων τρομαγμένων.
Ανέβαινε ολοένα απ' τη λευκοπαθή πλαγιά
η ανάδοχός σου στις απάτες, η κυρά Σελήνη,
και σε εκσφενδόνισα στο στόμα των κυμάτων.

μτφ: Ρήγας Καππάτος

Αθεράπευτη

Άνθρωπε, μη μου λες πως πρέπει να πεθάνω
Γιατί το ξέρω.
Μου το είπαν τόσο και τόσο το λέω
Που μ' έχει κουράσει.

Αν πρέπει να φύγω, καλύτερα για όλους,
Αλλά και για μένα.
Ενώ τραγουδάει, τρελά το τζιτζίκι
Και ρουφάει το κολίβρι το νέκταρ.
... ... ...

μτφ: Ρήγας Καππάτος

Πάω να κοιμηθώ

Άνθινα δόντια και φιλέ μου από δροσόπαγο
χέρια χλόης, λεπτή μου παραμάνα,
ετοίμασέ μου τα χωμάτινα σεντόνια
και τη μαξιλάρα μου απο ξασμένα μούσκλα.

Παραμάνα μου, πάω για ύπνο, σκέπασέ με.
Στο προσκεφάλι βάλε μου μια λάμπα
έναν αστερισμό' όποιον σου αρέσει'
όλοι είναι ωραίοι' χαμήλωσέ τη λίγο.

Άσε με τώρα: ακούς που ανοίγουν τα μπουμπούκια...
σε νανουρίζει από ψηλά ένα ουράνιο λαγοπόδι
κι ένα πουλί σου τραγουδάει μερικές τρίλιες.
να ξεχαστείς... Ευχαριστώ. Α, να ένα θέλημα:
αν αυτός έρθει ή τηλεφωνήσει πάλι
πες να μην ξαναπάρει. Πες πως βγήκα...

μτφ: Ρήγας Καππάτος


Alfonsina Storni (1892–1938)
Στις 25 Οκτωβρίου, μπήκε στη θάλασσα της
Μαρ ντελ Πλάτα, κι αφέθηκε στα κύματα.




- Το ποίημα "Φωνή" είναι από το περιοδικό Ευθύνη, τχ.385/Ιαν. 2004

- "Το χαμένο χάδι" είναι από το βιβλίο Τα εκατό ωραιότερα
ερωτικά ποιήματα της ισπανικής γλώσσας
- εκδ.Εκάτη, 2000

- Το ποίημα "Στον έρωτα" είναι από το βιβλίο των Ρήγα Καππάτου &
Pedro Lastra H παρουσία της Ελλάδας στην ποίηση της Λατινικής
Αμερικής
- εκδ. Εκάτη, 2003

- Το απόσπασμα από το ποίημα "Αθεράπευτη" και το ποίημα "Πάω να

κοιμηθώ", που η Αλφονσίνα Στόρνι έγραψε μία ημέρα πριν αυτοκτονήσει, είναι από την Γενική Ανθολογία Σύγχρονης
Λατινοαμερικανικής Ποίησης 1892-1975
- εκδ. Εκάτη, 2011

(ενημέρωση: 23/7/2011)

-φωτογραφία: eumetis.files.wordpress.com-

Ετικέτες

από Κατερίνα Στρατηγοπούλου-Μ.. _Permalink ---> 5.5.08

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home